Sterven in het nu.
Waar houvast de schijn van veiligheid en comfort leek te geven,
laat ik nu los,
om het nieuwe dat in mij tot leven komt,
vanuit mijn puurste kern van licht,
creatie vanuit de bron, mijn essentie, in en door mij heen toe te laten.

Sterven in het nu.
Niet meer mijn duale zelf in mijn persoonlijkheid,
niet meer het belang van één of andere ik,
maar mijn ware zelf dat niet meer wijkt.
Dat van nature ruimte inneemt en de waarheid die in mijn kern leeft inbrengt,
deelt en uit laat stromen,
als een overstroming van liefde vanuit heel mijn wezen,
Een golf van licht die alles doordringt en zonder toestemming te vragen van binnenuit opent.

Sterven in het nu.
Een doorgaand openen,
door de poort gaan waar boven geschreven staat dat liefde de enige ware macht is,
Zoals de Phoenix herrijs ik uit mijn eigen as,
Herrijs ik in het nu, word ik opnieuw geboren keer op keer,
Stralend, stromend, vurig en seksueel.
Een creatief, vloeibaar, organisch en liefdevol wezen,
In en door mij heen straalt het licht dat ik ben,
Ik keer binnenste buiten en ben niet meer wie ik was.

Sterven in het nu.
Ik neem afscheid van weer een deel van wie ik ben geweest,
door dit en door al die levens heen.
Tot ik wie ik was geworden voorgoed vaarwel kan zeggen.
Tegen haat, tegen woede, tegen afgunst, jaloezie, agressie en geweld zeg ik dat het genoeg is geweest,
omdat ik nu weet wat liefde is.
Tegen wellust, brandend verlangen, behoeftigheid en afhankelijkheid zeg ik dat het genoeg is geweest,
omdat ik nu weet wat liefde is.

Sterven in het nu.
Het ware pure in mij sloot ik bij elke slag of stoot verder af,
Dieper in mijzelf beschermd tegen het duister dat ik in mijzelf nog niet kon erkennen,
Ik sloot mijn geven en ontvangen van liefde af,
Dat waarvoor ik gekomen ben gaf ik op,
Ik gaf en geef mijzelf op in het mooiste dat ik deze wereld te bieden had en heb,
En dag in dag uit gebeurt nu nog steeds precies dat,
Een opgeven van mijzelf in het mooiste dat ik ben.

Sterven in het nu.
Niet langer kan ik mij verstoppen of vervormen,
en kies ik wie ik werkelijk ben te tonen aan de wereld,
Kwetsbaar, stralend een bron van liefde en licht,
Onvoorwaardelijk, onbaatzuchtig, vol compassie, mededogen en empathie,
omarm ik in mijzelf wie ik vergeten was, mijn ware zijn,
het pure, het kwetsbare, het kristallijne van mijn wezen,
het eerlijke, echte, ware.
Dat waarvan ik dacht dat het hier niet kon bestaan,
Op deze aarde waar nog lang niet iedereen in staat en bereid is zo diep in zichzelf te voelen,
En in zichzelf de duistere wortels en de verscheurende pijn van afscheiding, verlies en afwijzing te erkennen.
En juist daar, in het diepste zwart, de hevigste pijn, het sterven in mijzelf,
daar is de toegang tot het licht in mij, in jou, daar sterven wij in het nu.

Elke andere weg is een illusie, een escape, een bypass.
Incarnatie gaat door de stof,
het dichtste van de creatie heen.
Dat is de weg die ik gekozen heb.
Dat is de weg die ik zal gaan.

En ik weet dat ook jij op weg bent.

Over dit dagboek

Regelmatig deel ik inzichten, ervaringen, informatie en belevenissen over het proces van openen in Levend Meesterschap, multidimensionaal leven, een nieuwe werkelijkheid en de terugkeer van het heilige op aarde. Ik geniet ervan om in de vibratie van het nieuwe te schrijven en hoop dat mijn woorden je inspireren.

En, ik merk dat in deze vorm aandacht geven aan wat er in mij nieuw tot leven komt heerlijk is om te doen. Ik zie dat ik daarmee voeding geef aan een breed draagvlak voor wat ik vurig wens tot leven te zien komen in de vorm en op aarde: een verlichte nieuwe mensheid. Veel lees- en voelplezier.

Chris Pouw

Vorige
Stilte

Ontvang Updates

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.