Selecteer een pagina

Stuiptrekkingen van de/mijn ziel – overgave aan dat wat gegeven is

Dagboekbericht – 17 november 2018

In februari 2017 sloot ik voor het eerst het theater van de ziel. Het toenmalige bedrijf, Het Huis van Licht, met 30 teamleden liet ik in een samenkomst weten dat het tijd was om te stoppen. Dat deed ik toen vanuit pijn en afscheiding van mijn ware zelf en tegelijk met de uitnodiging aan alle mensen die deel uitmaakten van dat team om in gesprek te gaan en de beweging verder vorm te geven. De één stopte meteen, de ander kwam voor een gesprek, weer een ander gaf aan te willen blijven. Ieder vond een eigen weg om het ‘gegeven’ (dat wat gegeven werd) te ontvangen, verwerken en integreren. Met enige regelmaat zie en hoor ik hoe het deze mensen vergaat, dichtbij of op afstand, en ervaar ik dankbaarheid te zien hoe de ziel bezig is op te lossen in mij en buiten mij. Hoe zich een werkelijkheid voorbij de ego persoonlijkheid, dualiteit en wat aan de wortel staat daarvan, de ziel, opent als een gegeven, een geschenk dat ieder die wil in zichzelf kan toelaten en integreren.

Van februari 2017 tot mei 2018 heb ik mezelf ‘bevochten’. Het tussen de molenstenen fijnmalen van mijn ziel en de reactiepatronen, de diep in mijn neurologie ingebrande gedragingen en patronen die ook wel karakter worden genoemd, die in beheersing begonnen te komen. Dat voelde regelmatig als inhouden, als niet mezelf kunnen zijn, saai, doods en opgeven. Tegen mijn vrouw Bibi zei ik: ‘als dit allemaal (wat we in Het Huis van Licht geleefd hadden) niet meer mag dan weet ik niet of ik nog wil blijven leven.’ Ik zei dat niet wetende dat het mijn ziel was die op het punt stond op te lossen (te integreren) ofwel te sterven. Ik dacht werkelijk dat mijn ziel mijn ware zelf was en in die verwarring stond ik mijzelf toe op de achtergrond te blijven hopen dat het theater ergens weer open mocht. Wat een zwangerschap! De aanstaande bevalling van het licht in mij had ik niet kunnen voorzien.

In mei van dit jaar reisde ik met een groep naar Egypte, zag ik mijn kans schoon en opende ik het theater van de ziel opnieuw. Een vrouw die ik zo’n vijf jaar ken en met wie ik door vele levens heen hier op aarde de boel op stelten heb gezet had ik uitgenodigd samen met mij de retreat te begeleiden. Vanaf onze eerste ontmoeting leek het onvermijdelijk dat we samen zouden komen. Alles kwam uit de kast: tweelingziel, tweelingstraal, het heilige van de verbinding, manipulaties, dominanties, tovenarij, alchemie, hogepriester en priesteres: een spel dat al door vele levens heen gespeeld is, kortom, de hele show van de ziel met alle toeters en bellen kwam tot leven. En toen dacht ik nog eens werkelijk dat dat mijn ware zelf, mijn essentie en mijn licht waren. En daar gingen in mij de behoeftes, verlangens en projecties van de ziel aan staan. In een woeste affaire heb ik de seks, drugs en rock&roll van de vele levens op aarde nog één keer in volle glorie kunnen ervaren. Dat daarmee met liefde het zwarte hart van Egypte binnenin en buiten mij werd vernietigd kon ik toen niet vermoeden. Dat zag ik pas achteraf toen ik in de rust van een retreat in Zwitserland kon zien hoe na 7 bezoeken aan Egypte die angel uit mij vrij kon komen. Hoe ik daar vorm aan heb gegeven zou ik, nu ik dit allemaal heb kunnen doorzien en integreren, natuurlijk heel anders doen. Dezelfde stap die een ‘gegeven’ was had genomen kunnen worden zonder het toneel op te hoeven gaan. De ziel had erbuiten kunnen blijven.

Bij terugkeer in Nederland werd mij in ontmoeting met mijn gezin helder wat ik gedaan had. Ik heb het dan over schuld, schaamte en het hardnekkig vasthouden aan het gaan beëindigen van een huwelijk. De hardnekkigheid en koppigheid van wie ik vanuit mijn ziel ben heb ik leren kennen. Wow, wat een harde dobber. Zo leer je jezelf wel kennen en dat is nodig om tot integratie te komen. Nadat ik een maand op een andere plek ben gaan wonen ben ik aan het begin van de zomer thuis gekomen. Wat een immense toegeving. Pas nu kan ik overzien waarom het mij zo zwaar viel. Ik stapte letterlijk uit het theater van de ziel. Ineens viel het uit elkaar, was het gedaan, en kon, toen ik weer thuis was, opnieuw verzuchten ‘als dit niet kan blijven bestaan dan ga ik liever dood’…. Diep dankbaar ben ik dat mijn vrouw Bibi in deze intense ervaring koos om diep in zichzelf te rade te gaan en te zien hoe alles dat gebeurde onbewust haar wens/creatie was geweest. Dat ze koos niet de strijd aan te gaan, hoewel we een aantal weken beide de keuze hebben ervaren uit elkaar te willen gaan, en dat ze koos ermee te stoppen nog iets van mij te moeten ontvangen of krijgen. Daarin heb ik een onvoorwaardelijke liefde ervaren die ik pas toen in mijzelf kon herkennen. Diepe compassie zonder richting. Door de zomer heen kon die liefde integreren en vond ik in mijzelf toegang tot het ‘gegeven’ (dat wat gegeven/geschonken is) dat in mij de keuze voor een gecommitteerde en monogame relatie met Bibi vanuit een nieuwe laag vorm aannam.

Tijdens de retreat in september die ik al even noemde opende door de groep heen de stilte, de leegte ofwel het heilige. Precies toen we uit de auto stapten op een pas van 2600 meter kreeg ik een app bericht van mijn dochter: ‘pappa, je hebt mijn hart gebroken’. Al de hele week was ze dwars door het veld en de groep heen aanwezig en ook nu was de timing (niet haar timing) feilloos. Het ‘gegeven’ (de app) dat mij toeviel zette het proces in gang dat zich daar op die berg mocht ontvouwen. Zoals Rumi zei: ‘het hart moet meerdere keren breken voordat het licht terg kan keren’. Na het transformeren van het gebroken of zwarte hart in ieder van de deelnemers en mij, en enkele van onze (ex-) geliefden, familieleden en daarna expanderend tot en met de wereld, voelden we helder en stralend dat de kern van ieders hart puur is, zuiver en heilig. Het heilig hart kan niet gebroken worden. En met die boodschap kon ik thuiskomen en mijn dochter vragen wat er helemaal binnenin haar hart zit. Daar is licht zei ze. Kan dat stuk vroeg ik. Nee, dat kan nooit stuk gaan. Is je hart nog gebroken vroeg ik toen. Nee, nu is het weer heel. Ze was tijdens de retreat een aantal dagen ziek, wilde niet naar school en vroeg voortdurend naar mij. Ze was bang dat ik weer weg zou gaan, weer het podium zou betreden. Die angst kon ze nu achter zich gaan laten. Ook in haar is haar ziel aan het oplossen.

Nu, enkele maanden later, hebben we ons oude huis verkocht en zijn we in een nieuwe staat, een nieuw bewustzijn en een nieuw licht tot leven aan het komen in ons nieuwe huis. De laatste twee weken zijn nog één keer de stuiptrekkingen van de/mijn ziel voelbaar geweest. Dat gebeurde tegelijk met Bibi in oude patronen en projecties terwijl we beide in de ervaring doorzien wat er gebeurt. Het is niet meer persoonlijk. Heel helder is nu hoe mijn ziel en haar ziel proberen van elkaar iets voor elkaar te krijgen en terug te gaan naar de oude relatiepatronen. Strijd, afhankelijkheid, lust, etc. Het valt uit elkaar. Het kan geen stevigheid meer krijgen en mondt nu uit in het definitieve sluiten van het theater.

En vandaag besef ik opnieuw dat ik hier ben, niet voor mezelf, niet voor een ander maar om te geven. Om dat wat gegeven is, dat wat gebeurt, dat wat door jou, mij en iedereen heen is aan het licht te brengen, te verhelderen, uit te leggen, uit te drukken en vorm te geven. Al mijn talenten en vermogens ga ik daarbij inzetten zoals in het schrijven van deze dagboekberichten. Binnenkort zullen ze wel een nieuwe naam krijgen…..

Je ziel is een creatie die je heeft gediend door je vele vele levens op aarde in de afgelopen 40.000 jaar heen. Natuurlijk is je ziel daardoor gevormd, zoals je persoonlijkheid in het ego een zekere vorm heeft aangenomen. Zoals het ego kan sterven (niet de persoonlijkheid), en er voor veel mensen meerdere keren sterven van ego nodig zijn voordat de persoonlijkheid leeg is, is tegelijk of vervolgens het sterven van de ziel aan de orde. Niet het verdwijnen maar de transformatie en integratie van de ziel. Wie je bent als ziel is niet meer onbewust. Je weet wie je bent (geweest) en vrij om uitdrukking te gaan geven aan het licht.

En nu is het tijd je ziel af te leggen. Niet te vergeten, los te laten of weg te doen maar op te laten lossen in het grotere dat je bent, in essentie, het licht of de geest. En dan ben je vrij om in overgave wat gegeven is te volgen. Het ‘gegeven’ ofwel dat wat nu door jou heen gebeurt kan in de puurste versie daarvan door je heen tot uitdrukking komen in deze wereld waar jij nu bent.

Over dit dagboek

Regelmatig deel ik inzichten, ervaringen, informatie en belevenissen over het proces van openen in Levend Meesterschap, multidimensionaal leven, een nieuwe werkelijkheid en de terugkeer van het heilige op aarde. Ik geniet ervan om in de vibratie van het nieuwe te schrijven en hoop dat mijn woorden je inspireren.

En, ik merk dat in deze vorm aandacht geven aan wat er in mij nieuw tot leven komt heerlijk is om te doen. Ik zie dat ik daarmee voeding geef aan een breed draagvlak voor wat ik vurig wens tot leven te zien komen in de vorm en op aarde: een verlichte nieuwe mensheid. Veel lees- en voelplezier.

Chris Pouw

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.

ONTVANG NU HET
GRATIS E-BOOK!

 

OEFENING IN VERTROUWEN

Met deze oefening in vertrouwen neem je op eigen kracht stappen om vertrouwen binnenin jezelf terug te vinden en te herstellen.

You have Successfully Subscribed!